Ο «Θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ» είναι ένα από τα πιο γνωστά μαθηματικά μυθιστορήματα. Γραμμένο από τον Απόστολο Δοξιάδη έχει μεταφραστεί τουλάχιστον σε 7 γλώσσες και αναμένεται να μεταφραστεί σε πολλές περισσότερες... Ο θείος Πέτρος είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, ο αποτυχημένος της ζωής. Με αυτά τα ακούσματα για το θείο του μεγάλωσε ο αφηγητής μας, ακούσματα που συνεχώς του κέντριζαν την περιέργεια γύρω από το πρόσωπο του θείου του.

Τ

Όμως, τυφλωμένος από τον πόθο για Δόξα αποφασίζει να λύσει την Εικασία του Γκόλντμπαχ, ένα από τα δυσκολότερα και άλυτα προβλήματα της Θεωρίας των Αριθμών.

Ο συγγραφέας καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία να παρουσιάσει τα πραγματικά μαθηματικά, την επιστήμη. Για την ακρίβεια, ξεκαθαρίζει ότι τα μαθηματικά δεν είναι οι πράξεις ή αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία, αλλά ένας κλάδος που απαιτεί μόνιμη έρευνα και διαρκεί προσπάθεια. Με τον τρόπο αυτό γίνεται κατανοητός - όσο το δυνατό είναι αυτό εφικτό - στο ευρύ κοινό ο χαώδης κόσμος των μαθηματικών, ένας κόσμος γεμάτος πάθος, συγκινήσεις, ένταση ακόμη και τρέλα. Έτσι, κατανοείται από τους αναγνώστες η σημασία της μαθηματικής επιστήμης, καθώς και ο καθοριστικός ρόλος των μαθηματικών ερευνητών.

Ωστόσο, στόχος του βιβλίου δεν είναι μόνο να εκθειάσει την επιστήμη των μαθηματικών. Αντίθετα, διεισδύει στα άδυτα της ψυχής των ανθρώπων που αφιερώνουν τη ζωή τους στο βωμό της γνώσης και της έρευνας. Αποδίδονται με ιδιαίτερα ζωντανό και παραστατικό τρόπο τα συναισθήματα των επιστημόνων και δίνεται η δυνατότητα στον αναγνώστη να βιώσει έντονα την αγωνία της εύρεσης της λύσης. Έτσι, μπορεί ο καθένας να κατανοήσει πως η αναζήτηση της Πραγματικής Αλήθειας, μέσα στα ανεξιχνίαστα μονοπάτια της έρευνας μπορεί να σε οδηγήσει από την απόλυτη επιτυχία στην παράνοια, μέσα σε μία και μόνο στιγμή.

«Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ», όμως, είναι ένα βιβλίο που δεν απευθύνεται αποκλειστικά στους επιστήμονες των Θετικών Επιστημών, αλλά διδάσκει και τον απλό πολίτη, ο οποίος συνεπαρμένος από το μεγαλείο της Δόξας μπορεί να οδηγηθεί στην ολοκληρωτική καταστροφή του. Τονίζεται ότι η Αλαζονεία αποτελεί τον καθοριστικότερο σύμμαχο της αποτυχίας, αφού οδηγεί στην τύφλωση του μυαλού, εμποδίζοντας το άτομο να σκεφτεί και να κρίνει ψύχραιμα τις καταστάσεις και τα γεγονότα. Τέλος, αναφέρεται πολύ χαρακτηριστικά πόσο σημαντικό είναι για τον άνθρωπο να θέτει στόχους, αρκεί αυτοί, έστω και μετά από πολύ κόπο, να είναι εφικτοί, αφού σε αντίθετη περίπτωση είναι πολύ εύκολο κάποιος να σπαταλήσει τη ζωή του κυνηγώντας χίμαιρες.

Τέλος, «Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλνταμπαχ» είναι ένα βιβλίο που προτείνω ανεπιφύλαχτα να διαβαστεί από όλους σας! Δε χρειάζεται να γνωρίζεται μαθηματικά, αρκεί να αφεθείτε στο μυστήριο της υπόθεσης και ο Πέτρος, μαζί με το «προσφιλές του ανιψούδι», θα σας τα κάνει προσιτά σε τόσο μεγάλο βαθμό, μάλιστα, που θα αγαπήσετε τη μαθηματική επιστήμη. Ακόμη, αναμφίβολα θα διδαχτείτε από το παράδειγμα του Πέτρου, σίγουρα προς διαφορετική κατεύθυνση ο καθένας, ανάλογα με το χαρακτήρα. Άλλοι πιθανόν να πεισμώσετε σε αυτό που κάνετε, κάποιοι, ίσως, αναθεωρήσετε τη ζωή σας, στον καθένα πάντως θα μείνει αυτό που τον αντιπροσωπεύει βαθύτερα.

ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ καθώς κάτι τέτοιο, κατά τη γνώμη, μου θα χάλαγε όλη τη μαγεία του μυθιστορήματος. Εδώ, θα παραθέσω ορισμένες πληροφορίες σχετικά με την Εικασία του Γκόλντμπαχ, ένα από τα διασημότερα μαθηματικά προβλήματα.

Η εικασία του Γκόλντμπαχ είναι το εξής πρόβλημα: «Κάθε ακέραιος ζυγός μεγαλύτερος του 2 μπορεί να γραφεί ως άθροισμα δύο πρώτων αριθμών». Στην πραγματικότητα, το ερώτημα αυτό είναι τροποποίηση του προβλήματος που απέστειλε με επιστολή του ο μαθηματικός Κρίστιαν Γκολντμπαχ στον Όιλερ, ότι, δηλαδή, «κάθε ακέραιος μεγαλύτερος του 2, μπορεί να γραφεί ως άθροισμα τριών πρώτων αριθμών». Όμως, επειδή κάτι τέτοιο είναι ευνόητο, ο Όιλερ διατύπωσε τη δεύτερη έκδοση της «Εικασίας του Γκολντμπαχ», η οποία βέβαια θα μπορούσε να λέγεται και εικασία Όιλερ! Η Εικασία του Γκόλντμπαχ, έστω κι αν εκ πρώτης όψεως φαίνεται απλή, στην πραγματικότητα έχει παιδέψει τους μαθηματικούς για πάνω από 250 χρόνια και παραμένει ακόμη άλυτη!

Μαζί με το τελευταίο θεώρημα του Φερμά, αποτελεί το διασημότερο «στόχο» των νεαρών επιστημόνων, που προσπαθούν να το επιλύσουν με στοιχειώδεις γνώσεις σχολείου, χωρίς, βέβαια, επιτυχία.