| 4 μέρες πριν - 4 χρόνια μετά |
| Παναγιώτης Μαστροπέρρος |
| Τετάρτη, 22 Απρίλιος 2009 15:14 |
 Λίγες μέρες πριν, γυρνούσα ξημερώματα από το ένα νησί του Αιγαίου κα βρέθηκα στο λιμάνι του Πειραιά, μετά από ολιγοήμερες διακοπές (μάλλον είμαι από τους τυχερούς των Ελλήνων, αφού είναι λίγοι αυτοί που θα πάνε διακοπές λόγω οικονομικής στενότητας) με μια μικρή στάση στη Αθήνα του Αυγούστου, ώστε μετά να συνεχίσω τις διακοπές μου σε άλλο προορισμό.K αθώς το ταξί ακολουθούσε μια από τις κλασσικές «Ολυμπιακές Διαδρομές» (θυμηθείτε λίγο...) αισθάνθηκα μία θλίψη, μια θλίψη όχι σαν αυτή που γυρνάς στην Αθήνα μετά από διακοπές, αλλά τη θλίψη της ανάμνησης.... Σε αυτή με βοήθησε και το αυτοκόλλητο στο ταξί που είχε το σήμα των Ολυμπιακών Αγώνων, που έδειχνε ότι και αυτό συμμετείχε από τη θέση του μέσα στην πόλη στην μεγάλη γιορτή πριν τέσσερα χρόνια.... Φεύγοντας από το λιμάνι και λέγοντας στο οδηγό να κατευθυνθεί στη ευρύτερη περιοχή του Αμαρουσίου, ζήτησα ευγενικά να πάμε από το κέντρο της πόλης, αφού είχα πολύ καιρό να δω την Αθήνα σε ένα αυγουστιάτικο ξημέρωμα. Σκέφτηκα, όμως, και την Αθήνα του 2004 και αμέσως άρπαξα την ευκαιρία μέσα από το ταξί να ζήσω ξανά μια «ολυμπιακή διαδρομή». Πρώτα από όλα είδα το Στάδιο Καραϊσκάκη και το Σ.Ε.Φ., αθλητικές εγκαταστάσεις που δείχνουν ότι λειτουργούν, αφού λίγο αργότερα με αγωνία κοίταξα προς την μεριά της θάλασσας να δω τις περίφημες και πολυσυζητημένες μαρίνες πως έχουν καταλήξει, καθώς επίσης και το γήπεδο του μπιτς βόλεϊ. Με μια μικρή ανακούφιση, παρατήρησα να έχουν απομακρυνθεί τα αντίσκηνα με τους αθίγγανους (ας ελπίσουμε μόνιμα και όχι μόνο λόγω καλοκαιριού), αλλά δυστυχώς οι υπόλοιποι περιβάλλοντες χώροι έχουν εγκαταλειφθεί και κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει κάτι γι' αυτό (όπως και ο παλιός ιππόδρομος, που περιμένει καρτερικά να χτιστεί εκεί η ελληνική όπερα). Ανεβαίνοντας τη λεωφόρο Συγγρού, αναρωτήθηκα το περίφημο μητροπολιτικό πάρκο στα νότια προάστια πόσα χρόνια ακόμα θα περιμένει, όμως η σκέψη μου αυτή διακόπηκε από τα φώτα της πόλης με τους στύλους του ολυμπίου Διός να ξεπροβάλουν και να απολαμβάνω το κέντρο και τη σχεδόν ήσυχη αυγή μέσα στο κέντρο της πόλης.. Άφησα, όμως, το μυαλό μου να ταξιδέψει 4 χρόνια πριν, αφού η Κηφισίας προσφέρεται για αυτό (ίσως ο πιο ανιαρός δρόμος για να κοιτάς έξω, γραφεία και γυάλινα κτίρια συνθέτουν ένα άλλο πρόσωπο από αυτό που είχα μέσα στα μάτια μου).Η γλυκιά ανάμνηση με την κρυφή ελπίδα ότι ίσως τα ξαναζήσουμε, έχει πάρει το μέρος της θλίψης, πόσοι από εμάς είχαμε προγραμματίσει τις διακοπές με βάση τους Αγώνες, και τα εισιτήρια που είχαμε γεμάτοι αγωνία αγοράσει. Κάποιοι περισσότερο τυχεροί είχαν μπει στο πνεύμα των αγώνων μέρες ή και μήνες πριν, γιατί ήταν εθελοντές. Πόσοι από εμάς τριγυρίζαμε έξω από τα στάδια και στο κέντρο της πόλης ώρες πριν τα αγωνίσματα ή επισκεπτόμασταν τα στάδια και τα διάφορα events, για να μπούμε στο εορταστικό κλίμα των Aγώνων... Πόσοι από εμάς σνόμπαραν τους αγώνες ,αλλά την τελευταία στιγμή αναζήτησαν ένα εισιτήριο για να έρθουν και αυτοί και να δηλώσουν παρόν στη μεγάλη γιορτή... Πόσοι από εμάς στο κέντρο της πόλης βλέπαμε γνωστές φυσιογνωμίες αθλητών να χαζεύουν και να περνούν ξέγνοιαστες ώρες χαλάρωσης... Από τους μπλαζέ Αμερικάνους και Αυστραλούς, μέχρι τους Αφρικανούς αθλητές με το ντροπαλό ύφος και γεμάτο θαυμασμό βλέμμα για την πόλη της δημοκρατίας. Πόσοι από εμάς, βλέποντας έναν αθλητή μετά το πρόσωπο, κοιτάζαμε στο στήθος, για να δουν με κλεφτή ματιά το όνομα του και από ποια χώρα είναι (βλέποντας την διαπίστευση)... Βλέπαμε εκπροσώπους όλων των χωρών και όλης της υφηλίου. Βλέπαμε να περπατάνε δίπλα μας από παγκόσμιοι αστέρες, μέχρι αθλητές που ίσως να μην ξαναβρεθούν ποτέ στην Αθήνα, είτε γιατί απλά δεν έχουν τα χρήματα να έρθουν για διακοπές ,είτε απλά ήρθαν εδώ για την συμμετοχή και να δείξουν ότι ο νικητής των ολυμπιακών Αγώνων γνωρίζει την δόξα, γιατί ακριβώς είναι και αυτοί εδώ να τον κοιτάξουν, έστω για λίγα δευτερόλεπτα στα μάτια και να αγωνιστούν για την πατρίδα τους και τα ιδανικά τους. Όλα αυτά, πολλοί από εμάς, θα τα αναπολήσουν, όπως εγώ αυτό το όμορφο ξημέρωμα στην Αθήνα. Περνώντας από το Ο.Α.Κ.Α., πραγματικά ένιωσα να ακούω τη μουσική του Παπαιωάννου και τα καρπούζια (της τελετής λήξης) να με περιμένουν να τα δω με έκπληξη... Αυτά θα ζήσουν όσοι βρεθούν στην Κίνα, ενώ για τους περισσότερους η επόμενη ευκαιρία θα είναι στο Λονδίνο το 2012, αλλά για την ψυχή μας εκείνο το καλοκαίρι θα είναι μοναδικό... |