Και η κούραση πια μεγάλη

Προχωράς με τα γκρι σου ρούχα

Έχουν αλλάξει χρώμα από τα δακρυγόνα

Και με το μαύρο σου μαντήλι

Μπαίνεις πάλι στα απαγορευμένα

Είσαι από τους τύπους που κάποιοι ορίζουν ως Γνωστοί άγνωστοι

Μα πες μου θεέ μου

Μήπως τελικά είναι ο άγνωστος γνωστός

Και ο γνωστός άγνωστος

Σε τούτο τον κόσμο;

Παιδί εφοπλιστή

Ή παιδί απλού πωλητή

Δεν έχει σημασία

Ήσουν το παιδί

Που δεν χώνευε κανένα αστυνομικό

του πολίτη προστατευτή

και καθώς ρίχνεις την μολότοφ

και την ψυχή σου γεμίζεις με μίσος

για κάθε άνθρωπο με μπλε στολή

εκείνος έρχεται σαν αστραπή

να κάνει το έγκλημα κατευθείαν στην ψυχή

Τρεις ισχυροί ήχοι

Όχι.

Δεν είναι η μολότοφ

Ούτε το δακρυγόνο

Ούτε οι πέτρες

Είναι μονάχα μίας σφαίρας το μοιραίο

Το απαράδεκτο και προμελετημένο/ ασυγχώρητο

Τρεις σφαίρες από όπλο αστυνομικού

Σε μια ψυχή μικρού παιδιού..

Και ύστερα το χάος

Εκδίκηση όλοι μαζί….

Καλό ταξίδι Αλέξη

Θα μας λείψεις..

07-12-2008

10:48

Αυτό το ποίημα είναι αφιερωμένο από εμένα στον Αλέξη που έχασε τόσο απρόσμενα την ζωή του εχθές του βράδυ.