Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί την κυριότερη αιτία της υπεργλυκαιμίας, δηλαδή της αυξημένης συγκέντρωσης γλυκόζης στο αίμα (< 100 mg / 100 ml). Συγκεκριμένα, ο σακχαρώδης διαβήτης οφείλεται στη μειωμένη έκκριση της ινσουλίνης, καθώς και την αυξημένη αντίσταση του οργανισμού στη δράση της. Υπάρχουν δύο τύποι σακχαρώδη διαβήτη:

Β) ο μη ινσουλινοεξαρτώμενος διαβήτης, ο οποίος οφείλεται στην αντίσταση που προβάλλει ο οργανισμός στη δράση της ινσουλίνης και εμφανίζεται σε μεγαλύτερη ηλικία. Ονομάζεται και γεροντικός διαβήτης και είναι ηπιότερη, αλλά και πιο συνηθισμένη μορφή του σακχαρώδη διαβήτη.

Ο

Μια συνέπεια του σακχαρώδους διαβήτη είναι η "γλυκοζουρία", δηλαδή παρατηρείται ορισμένη ποσότητα γλυκόζης στα ούρα των ασθενών. Τα νεφρά έχουν ένα μέγιστο όριο επαναρρόφησης της γλυκόζη που κυκλοφορεί στο αίμα. Όμως, όταν η συγκέντρωσης της γλυκόζης ξεπεράσει τα 180 mg / 100 ml αίματος, τα νεφρά αδυνατούν να απορροφήσουν την περίσσια, με αποτέλεσμα αυτή να αποβάλλεται με τα ούρα. Συνήθως, όταν υπάρχει γλυκοζουρία, υπάρχει και πολυουρία, καθώς για την απέκκριση της γλυκόζης απαιτείται κάποια επιπλέον ποσότητα νερού. Σε αυτό το γεγονός οφείλεται, λοιπόν, η δίψα και η συχνοουρία των διαβητικών ατόμων.

Τα συμπτώματα του διαβήτη μπορεί να είναι άμεσα αλλά και χρόνια. Τα χρόνια συμπτώματα σχετίζονται κυρίως με αλλοιώσεις του τοιχώματος των αγγείων. Αυτό μπορεί να προκαλέσει καρδιοαγγειακές παθήσεις, παθήσεις στα νεφρά ή και οφθαλμικές παθήσεις.

Η διατροφή των διαβητικών είναι ένα θέμα που προβλημάτισε πολύ τους επιστήμονες. Σήμερα υπάρχει η άποψη ότι και οι διαβητικοί πρέπει να καλύπτουν το 40% της ενέργειας της τροφής από τους πολυσακχαρίτες. Ωστόσο, θα πρέπει να αποφεύγονται απλοί υδατάνθρακες (π.χ. ζάχαρη), γιατί προκαλούν απότομη αύξηση της συγκέντρωσης της γλυκόζης στο αίμα. Τέλος, απαιτείται προσοχή στη διατροφή των ατόμων που πάσχουν από νεανικό διαβήτη και, έτσι, θα πρέπει η πρόσληψη των υδατανθράκων να συνδυάζεται με χορήγηση ινσουλίνης.