Οι ιππότες ήταν ένα από τα τρία κύρια σώματα πολεμιστών κατά την διάρκεια των μεσαιωνικών χρόνων. Αυτά ήταν  ιππότες, πεζοί στρατιώτες και τοξότες. Οι Ιππότες ξεκίνησαν να λέγονται ιππότες λόγο του ότι ήταν έφιπποι, που όμως κατέληξαν να συνδεθούν περισσότερο με το γεγονός ότι έφεραν την χαρακτηριστική πανοπλία και περικεφαλαία, παρά το ίδιο το άλογο, πολλές φορές η οποία  ήταν ίση με βάρος 50 κιλών και αδιαπέραστη.

Σ

ε αντιστοιχία με την σημερινή εποχή θα λέγαμε ότι οι Ιππότες είναι ίσοι με το σημερινό Tank. Οι Ιππότες δεν ήταν πολλοί σε ένα στράτευμα, ο λόγος που ο αριθμός τους ήταν μικρός ( 5 με 6 ήταν πολλοί για έναν στρατό 100 ανδρών ) ήταν το κόστος του τρομερού εξοπλισμού και εκπαίδευσης που είχαν.

Στην εποχή εκείνη για να έχεις άλογο μάχης, σαν αυτά που χρησιμοποιούσαν οι Ιππότες ήταν σαν να συντηρείς μικρό ιδιωτικό lear jet. Οι Ιππότες στην μάχη παρότι λίγοι στον αριθμό ήταν καθοριστικής σημασίας μονάδες. Σκορπούσαν τον πανικό στους ένοπλους και νικούσαν εύκολα τους απλούς στρατιώτες μιας και είχαν τεράστια υπεροχή στον εξοπλισμό και στα skills, και συνήθως οι απλοί στρατιώτες δεν φιλοδοξούσαν να τα βάλουν μαζί τους.

Έτσι μπορούσαν να κερδίσουν και 30 - 50 αντιπάλους σε μιά μάχη χωρίς δυσκολιά. Πάντως ήταν εξαιρετικά δαπανειρό να είσαι ιππότης. Για τις υπηρεσίας που παρείχαν στους άρχοντες τους που ήταν κάτω ιεραρχικά από τον βασιλιά τους, τους δίναν έναν πύργο, γή αλλά και πολλές φορές τους αφήναν να έχουν μικρούς προσωπικούς επαγγελματικούς στρατούς,. Άλλες πάλι φορές ήταν οι ίδιοι άρχοντες και ιππότες μαζί, πολέμαρχοι του ίδιου του βασιλιά και φεοδάρχες. Χαρακτηριστικό είναι στον μύθο με την στρογγυλή τράπεζα στην Αγγλικά μυθολογία, όλοι ακόμη και ο Βασιλιάς Αρθούρος ήταν ταυτόχρονα και Ιππότες, όπως και ο Λάνσελοτ ο ευγενής ιππότης - Άρχοντας που στρέφεται εναντίον του ίδιου του του βασιλιά.

Με τον στρατό που ο ίδιος ο Λανσελότος συντηρούσε και λάμβανε μέρος σε μάχες μαζί με τον βασιλιά στο παρελθόν, όταν οι δύο τους τα είχαν καλύτερα, στράφηκε εναντίον του, και κατόπιν  πολιορκήθηκε από τον ίδιο στο προσωπικό κάστρο του ύστερα από χοντρές μάχες, πράγμα οπου δείχνει ότι οι Ιππότες πολλές φορές είχαν και το δικό τους κάστρο. Πολλές φορές ένας ιππότης είχε και έναν μικρό προσωπικό στρατό λοιπόν. Αλλά και πολλές φορές ήταν άρχοντες που πληρώνονταν από τον βασιλιά, είχαν το δικό τους κρατίδιο με το κάστρο του και τους κατοίκους της γής του.

Στον πόλεμο η άμυνα τους ήταν πανοπλίες με πολλάπλές στρώσεις μετάλλου, Ο οπλισμός τους ήταν μεγάλο σπαθί που φυσικά τεχνολογικά ήταν ανώτερο από αυτά των υπολοίπων απλών στρατιωτών και ασπίδες σκληρού μετάλλου για να προστατεύονται από κάθε βέλος και χτύπημα επιπλέον της πανοπλίας. Πολλές φορές χρησιμοποιούσαν κάτι σαν σιδεροκέφαλα όπλα που μοιάζαν με ρόπαλα και με τα οποία δίνανε απίστευτα δυνατά χτυπήματα. Οι Ιππότες ήταν πλούσιοι και μάλλον οι πλουσιότεροι από όλους τους άλλους σε έναν στρατό.

Ο λόγος είναι ότι ήταν πολύ δαπανειρό για να είσαι ιππότης. Το να είσαι Ιππότης αποδεκτός από τους υπόλοιπους ευγενείς, προέκυπτε με αποδοχή και των άλλων αρχόντων. Σαν αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες, πολλοί Ιππότες, πολλές φορές πληρώνανε φόρους στους άρχοντες τους που ήταν ιεραρχικά κάτω από τον βασιλιά για να μην είναι υπόχρεοι στον στρατό εκείνου. Και ο άρχοντας έτσι σχημάτιζε επιπλέον στρατό για να στέλνει στον βασιλιά με αποτέλεσμα να απελευθερώνονται οι Ιππότες από αυτην την αγγαρεία και να επιδίδονται σε άλλες δικές τους αποστολές.

Όμως σε περίπτωσεις μεγάλης σύρραξης ο βσιλιάς καλούσε τους φεουδάρχες να στείλουν βοήθεια με όλους τους διαθέσιμους Ιππότες που είχαν αλλά και τους στρατούς τους. Υπήρχε λοιπόν μια ιεραρχία που τειρούσαν όλοι για να συντηρούν την δομή του φεουδαρχικού βασιλείου...συνεχίζεται...