Ήταν ενα κίνημα κραυγής και κοροϊδίας, προσπαθώντας να ξυπνήσει το νου και το μυαλό, κάνοντας τους ανθρώπους να δουν τα πράγματα με μια καθαρή ματιά. Σαν εκείνο το μικρο παιδάκι που βλέπει κάτι για πρώτη φορά και το περιεργάζεται, προσπαθώντας να καταλαβει τι ακριβώς είναι. Έτσι και οι ντανταϊστές, στα έργα τους(ζωγραφική, γλυπτική, ποίηση) χρησιμοποιούσαν γνωστά, καθημερινά πράγματα, λέξεις, κάτω από τις οποίες κρυβόταν μια σκέψη, ενα κίνημα, ενα κίνητρο για να αφυπνίσουν τις αισθήσεις τους και να πολεμούν τον κόσμο, την κοινωνία μαζί με τα στραβά της. Ο ντανταϊσμός αναρωτιέται για το μέλλον και δεν εκφράζει ελπίδες για κάτι καλύτερο στην ευρωπαϊκή κοινωνία. Αυτό είναι το καλό με αυτό το κίνημα, γιατί το πνεύμα που το κατέχει μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα και σήμερα. Το Νταντά ξεκίνησε με ενα μανιφέστο που διάβασε ο Τριστάν Τζάρα σε ενα καμπαρέ στην Ζυρίχη. Αργότερα αυτό το μέρος, το καμπαρέ "Βολτέρε" στην Ζυρίχη, έγινε το κέντρο συνάντησης του ντανταϊσμού.

Οι ντανταϊστές διακηρύσσουν για την Τέχνη: «Τέχνη - μία παπαγαλίστικη λέξη- που έχει αντικατασταθεί από το νταντά, τον πλειοσαύρο ή το μαντήλι. Μουσικοί σπάστε τα όργανά σας. Τυφλοί ανεβείτε στη σκηνή. Η τέχνη είναι μία έπαρση που ενθαρρύνεται από την ατολμία του καμπίνε, την υστερία που γεννιέται στο ατελιέ».

Μανιφέστο του Ντανταϊσμού

28 Ιουλίου 1916: Απαγγελία στο Καμπαρέ Βολτέρε, στη Ζυρίχη απο τον Χουγκό Μπαλ.

Το Νταντά είναι μία νέα καλλιτεχνική τάση, το γνωρίζουμε καλά, καθώς μέχρι σήμερα κανείς δε γνώριζε κάτι για αυτό και αύριο όλη η Ζυρίχη θα μιλά για αυτό. Το όνομα Νταντά προέρχεται από το λεξικό. Είναι τρομερά απλό. Στα γαλλικά σημαίνει ξύλινο αλογάκι. Στα γερμανικά σημαίνει "αντίο", "φύγε από πάνω μου", "θα ιδωθούμε κάποια στιγμή". Στα ρουμανικά: "Ναι, πράγματι, έχεις δίκιο, αυτό είναι. Μα φυσικά ναι, απολύτως, σωστά". Και ούτω καθεξής. Είναι μία λέξη διεθνής. Μόνο μία λέξη και αυτή η λέξη ένα κίνημα.

Νταντά: Παγκόσμιος πόλεμος και κανένα τέλος, Νταντά: επανάσταση και κανένα ξεκίνημα. Νταντά: φίλοι και αυτοαποκαλούμενοι ποιητές, αξιότιμοι κατασκευαστές και ευαγγελιστές...

Δεν επιθυμώ λέξεις, που έχουν ανακαλυφθεί από κάποιον άλλο. Όλες οι λέξεις έχουν ανακαλυφθεί από άλλους. Αναζητώ τις δικές μου ανοησίες, το δικό μου ρυθμό και φωνήεντα και σύμφωνα που ταιριάζουν με αυτόν, που θα είναι δικά μου.

Ο στίχος είναι μία ευκαιρία να καταστραφεί όλη η βρωμιά. Θέλω να καταρρεύσει η γλώσσα η ίδια, αυτή η ιερή γλώσσα, η βρωμερή όσο και τα νομίσματα των εμπόρων. Θέλω τη λέξη εκεί που τελειώνει και εκεί που αρχίζει. Νταντά είναι η καρδιά των λέξεων. Καθετί έχει τη λέξη του, αλλά η λέξη έχει αποκτήσει οντότητα από μόνη της. Γιατί να μην τη βρω; Γιατί το δέντρο να μην μπορεί να ονομαστεί βροχόδεντρο, όταν έχει βρέξει; Η λέξη, η λέξη, η λέξη έξω από τη σφαίρα σας, από τη δηλητηριώδη αύρα σας, από αυτή την γελοία ανικανότητα, από την εντυπωσιακή αυτοϊκανοποίησή σας. Μακριά από όλη αυτή την επαναλαμβανόμενη ανοησία, την προφανή ηλιθιότητά σας.

Η λέξη, κύριοι, η λέξη είναι μία δημόσια υπόθεση πρώτης προτεραιότητας.
Συνεχίζεται...