Στην ηλικία των 19 ετών εργαζόταν στο εργοστάσιο της Skoda και το 1913 τον πήραν φαντάρο στον Αυστροουγγρικό στρατό. Δύο χρόνια αργότερα έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια των Ρώσων. Μετά από καταναγκαστική εργασία, και μία φυλάκιση ,απ΄όπου δραπέτευσε και τις δυο φόρες, το 1918 παντρεύτηκε μία Ρωσίδα, την Πελαγια Μπελούσοβα, στέλεχος του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτό το γεγονός τον βοήθησε να μπει και εκείνος στο κόσμο του Κομμουνισμού, που όπως ήδη γνωρίζουμε τότε σημείωνε επιτυχίες στη κάρδια του κάθε λαού. Κάπως έτσι επιστρέφοντας στην Γιουγκοσλαβία, έγινε μέλος του Κ.Κ της Γιουγκοσλαβίας. Γενικός γραμματέας του Κ.Κ.Γ διορίστηκε το 1937. Κάπου εκεί μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Ρωσία, ο Τίτο αρχίζει να στρώνει το δρόμο του προς την εξουσία. Στρατολογώντας μαχητές στην Σερβία, Κροατία, Βόσνια, Σλοβενία, Μαυροβούνιο.
Το 1943 ανέλαβε την προεδρία της προσωρινής κυβέρνησης των ανταρτών, αλλά πριν από αυτό είχε φροντίσει να εξαφανίσει όλους τους ανταγωνιστές του, που ανήκαν σ΄άλλες αντιστασιακές ομάδες. Μετά το τέλος του Παγκόσμιου Πολέμου, ο Τίτο ανέβηκε στην κυβέρνηση και ανακήρυξε την Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Ο σκοπός του Τίτο ήταν να δημιουργήσει την Νοτιοσλαβική Ομοσπονδία, η όποια θα περιλάμβανε έκτος από την Γιουγκοσλαβία, τμήματα της Ελλάδας και της Αλβανίας. Γι΄αυτό τον λόγο δημιούργησε την Λαϊκή Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας, οπού όλοι οι σλάβοι θα είχαν ηγέτη τον Τίτο. Αυτό το σχέδιο ναυάγησε όταν οι Βουλγάρικες αρχές άρχισαν το σχέδιο του εκβουλγαρισμού, όπου δεν συνάντησαν καμία αντίσταση. Η περιφερειακή επιτροπή Μακεδονίας δήλωσε πως πλέον ανήκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Βουλγαρίας και όχι της Γιουγκοσλαβίας.
Ο Τίτο παρέμεινε πρόεδρος μέχρι το 1980. Πρόεδρος, ενός πολυεθνικού και ανομοιογενούς κράτους αφού στην Γιουγκοσλαβία ζούσαν μουσουλμάνοι, σέρβοι, αλβανοί, τσιγγάνοι, έλληνες, βούλγαροι, κ.α. Ο Τίτο πέθανε σε ηλικία 88 ετών.