Υπόθεση Ζαχόπουλου- Τσέκου, Κλίντον- Λεβίνσκι, είναι λίγες μόνο από τις αμέτρητες υποθέσεις που έχουν καταγραφεί στα ελληνικά και αμερικανικά χρονικά ως παραβίαση της ιδιωτικής ζωής. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων έχουν χύσει πολύ μελάνι και τα "παράθυρα" των τηλεοπτικών καναλιών έχουν αναπτύξει αναλυτικά και την πιο παραμικρή λεπτομέρεια της κάθε υπόθεσης.

Ο τηλεθεατής πια έχει μπει για τα καλά στο "πετσί" του ρόλου του, σε ένα έργο που ονομάζεται η "αρχικουτσομπόλα στη χώρα των αμέμπτων". Γιατί, όσο και αν φαίνεται παράξενο, όλοι σε αυτήν τη μικρή χώρα που λέγεται Ελλάδα αγαπούν μέχρι θανάτου το κουτσομπολιό και το να βλέπουν μέσα από την κλειδαρότρυπα τη ζωή και τα βιώματα του διπλανού τους. Το θεμελιώδες αυτό αγαθό, της ιδιωτικότητας, κινδυνεύει από την παραβατικότητα πολλών, οι οποίοι λατρεύουν να ζουν μέσα από τη ζωή των άλλων. Συσκευές Gps, webcameras, κινητά τηλέφωνα τελευταίας τεχνολογίας με ενσωματωμένες ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, κάμερες και εκατοντάδες άλλες εφαρμογές προηγμένης τεχνολογίας, έχουν επιστρατευθεί για τη συλλογή και εκμετάλλευση πλήθους προσωπικών στιγμών εκατομμυρίων ανυποψίαστων ζευγαριών, διάσημων ή άσημων. Αναμφίβολα η εξέλιξη αυτών των νέων τεχνολογιών, δημιουργεί μια άνευ προηγουμένου δυναμική εισβολή στην ιδιωτική ζωή του κάθε ατόμου. Είναι γεγονός ότι αρκετός κόσμος έχει προβληματιστεί και έχει εκφραστεί ανοιχτά, σχετικά με τη δίκαιη ή όχι, εκμετάλλευση της ιδιωτικής ζωής του καθενός από τα ΜΜΕ. Αναμφίβολα, λοιπόν, η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα στους δημοσιογράφους να προμηθεύονται υλικό, που σε αντίθετες συνθήκες θα ήταν αδιανόητο να λάβουν. Στη διάθεση πολλών δημοσιογραφικών επιτελείων, που συχνά αντιπροσωπεύουν ένα συγκεκριμένο είδος, συχνά βρίσκονται υπερσύγχρονες τεχνολογίες παρακολούθησης, οι οποίες προέρχονται ακόμη και από το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Ο ανελέητος ανταγωνισμός των διάφορων τηλεοπτικών καναλιών έχει δημιουργήσει μια σχολή δημοσιογραφίας, η οποία χρησιμοποιεί όλο και περισσότερα αθέμιτα μέσα και επιθετικές πρακτικές, προκειμένου να πραγματοποιήσει το στόχο της. Η παρακολούθηση έχει αναδειχθεί πια σε θέαμα. Για το λόγο αυτό έχουν επιστρατευθεί κοριοί, τηλεφακοί, μικροτσίπ, κρυφές κάμερες, τα οποία οδηγούν σε έναν και μόνο στόχο, στη μεγιστοποίηση των κερδών της ιδιοκτησίας. Σύμφωνα με την ιδρυτική πράξη του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας "η υπόληψη και η ιδιωτική ζωή κάθε προσώπου τυγχάνουν σεβασμού. Παρεμβάσεις και έρευνες στην ιδιωτική ζωή προσώπων, χωρίς την συγκατάθεσή τους, συμπεριλαμβανομένης της λήψης φωτογραφιών προσώπων σε ιδιωτική περιουσία, καθώς και πληροφοριών με μηχανισμούς υποκλοπής, είναι γενικά απαράδεκτες, η δε δημοσιοποίηση τους μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και αποκλειστικά προς το δημόσιο συμφέρον". Το αν εφαρμόζεται το συγκεκριμένο εδάφιο του κώδικα, αυτό ανήκει νομίζω στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και θα πρέπει να απασχολήσει όλους εκείνους που ασχολούνται με το υπέρτατο δημόσιο αγαθό, που ονομάζεται ελευθερία της ιδιωτικής ζωής. Κλείνοντας, αυτό που έχω να τονίσω είναι ότι η ασφάλεια και η ελευθερία δεν είναι έννοιες αντίθετες, αλλά πρέπει και μπορούν να βαίνουν παράλληλα. Σκοπός όλων είναι να επιτευχθεί η σωστή ισορροπία μεταξύ της ιδιωτικής ζωής και της ασφάλειας.