Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου να μετακινείται εντός της περιφέρειας πρωτευούσης, χρησιμοποιώ πάντα και αποκλειστικά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Τουλάχιστον 19 χρόνια δηλαδή, χρόνος εξαιρετικά μεγάλος καθώς αποτελεί περίπου τα 2/3 της μέχρι τώρα ζωής μου. Η ζωή μου στην Αθήνα τα χρόνια αυτά συνοψίζεται στα ακόλουθα:

1. Δεν έχω αυτοκίνητο ή οποιοδήποτε άλλο μέσο μεταφοράς
2. Για τις μετακινήσεις μου χρησιμοποιώ πρωτίστως τα πόδια μου και έπειτα τα Μ.Μ.Μ
3. Ταξί χρησιμοποιώ εξαιρετικά σπάνια

Ergo, η συμβολή μου στο κυκλοφοριακό χάος της πόλης, περιορίζεται σε αυτήν που προκαλεί η φυσική μου παρουσία.

Οι μετακινήσεις με τα Μ.Μ.Μ ασκούσαν πάντοτε πάνω μου μια κρυφή γοητεία. Ενδεχομένως επειδή μου έχουν γίνει συνήθεια. Η αίσθηση της φθινοπωρινής βροχής που ξεπλένει την Αθήνα, μέσα από τα θαμπά τζάμια του λεωφορείου στο δρόμο προς το σπίτι, λειτουργούσαν ως φυσικό αγχολυτικό, ισάξιο -αν όχι καλύτερο- μιας παγωμένης Wiessbier. Το μεθυστικό «τσουκου-τσούκου» του ηλεκτρικού από τον Πειραιά μέχρι την Κηφισιά, να συνοδεύει τα πρώτα μου φλερτ. Βλέμματα δειλά αλλά πολλά υποσχόμενα, στο εφηβικό μου μυαλό, μέχρι τον σταθμό αποβίβασης.

Οι απίστευτες συνεχείς βλάβες των παλιών εκείνων τρόλεϊ “made in USSR”, που με έκαναν να καταλάβω από πολύ μικρός την φράση «Κολιάτσου – Παγκράτι»

Αργότερα το Μετρό, να μηδενίζει αποστάσεις και να δημιουργεί καινούργια σημεία ραντεβού. «Στις 5 στο σταθμό Πανεπιστήμιο.» «20 μέτρα από το σταθμό στο Μοναστηράκι» «Στην Τράπεζα Πειραιώς, στο σταθμό της Δάφνης μωρέ. Φέρε και μπύρες από το περίπτερο»

Πολιτικές και κοινωνικές συζητήσεις με οδηγούς ταξί. Οικειότητα μερικών χιλιομέτρων. Από αυτούς μάθαινα από αποτελέσματα ποδοσφαιρικών αγώνων που ελάχιστα με ενδιέφεραν, μέχρι αστικούς μύθους και θεωρίες συνομωσίας που εξακολουθούν να αναπαράγονται και να προκαλούν γέλιο, όταν δεν προκαλούν παράκρουση.

Και φυσικά διάβασμα. Πολύ διάβασμα. Δεν θα υπερβάλω αν πω ότι πέρασα τις πανελλήνιες επειδή διάβαζα μέσα στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ. Οι εξεταστικές αργότερα, άρχιζαν και τελείωναν στα άβολα καθίσματα. Οι σημειώσεις να απλώνονται δίπλα σε εισιτήρια και ξεχασμένες εφημερίδες. Διατηρώ λοιπόν μια σχέση με τα Μ.Μ.Μ, σημαντικότερη από αυτήν της απλής καθημερινής ανάγκης μετακίνησης. Μια σχέση που η αρχική ανάγκη μετέβαλε σε απόλαυση. Μια σχέση συνήθειας. Και η συνήθεια είναι υπερδύναμη.

Το διάβασμα εξακολουθεί να αποτελεί την απαραίτητη ασχολία μου στα Μ.Μ.Μ. Διάβαζα λοιπόν στα «ΝΕΑ» μια περασμένης εβδομάδας, πως «το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αθήνας αναμένεται να οξυνθεί, καθώς εκτός της αύξησης των οχημάτων, οι οδηγοί τα χρησιμοποιούν για αποστάσεις μικρότερες των 8 χιλιομέτρων.» Το άρθρο προέτρεπε, φυσικά, τους αναγνώστες να χρησιμοποιούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφορά.

Μάλιστα…

Πριν λίγες μέρες ήταν η «Μέρα Χωρίς Αυτοκίνητο». Ξεκινώ για να διανύσω μια απόσταση περίπου 9 χιλιομέτρων (σε υποθετική ευθεία γραμμή). Τόσο απέχει το σπίτι μου από τη δουλειά μου σύμφωνα με το Google Maps. Για να πάω στη δουλειά μου χρησιμοποιώ τρία μέσα. Λεωφορείο, μετρό και πάλι λεωφορείο. Φυσικά χρησιμοποιώ και τα πόδια μου για μια απόσταση συνολικά ενός χιλιομέτρου.

Βάλτε τώρα και ένα μικρό ατύχημα που είχα, με συνέπεια να έχω μπαντάρει χέρι και πόδι και δεύτερη συνέπεια να περπατώ ολίγον σαν χεσμένος. Το λεωφορείο το είδα να φεύγει λίγο πριν φτάσω στη στάση. Ανάβω τσιγάρο, κακή συνήθεια αλλά έχω ακούσει για τον νόμο του Μέρφυ και περιμένω. Πιο μετά ακόμα περίμενα. Η στάση άρχισε να μοιάζει με προεκλογική ομιλία υποψηφίου βουλευτή της Κοζάνης. Λίγο αργότερα περίμενα ακόμα. Η στάση πλέον έμοιαζε πολύ με ουρά στο ΙΚΑ, Δευτέρα πρωί. Αφού περίμενα 20 λεπτά !, το λεωφορείο τελικά ήρθε. Στην προσπάθεία μου να ανέβω –με το πόδι στραπατσαρισμένο και κουτσαίνοντας εμφανέστατα- δυο –τρεις παππούδες με τις αντίστοιχες γιαγιάδες με σπρώξανε φοβερά εκνευρισμένοι που τους καθυστερούσα. Ψάχνοντας μια θέση να αποθέσω το τραυματισμένο μου κορμί, συνειδητοποίησα πως έχουν καταληφθεί όλες από ανθρώπους μεγάλους –σαν την Πελοπόννησο- που είχαν αρχίσει να σχηματίζουν τα απαραίτητα οχυρωματικά έργα απέναντι σε τυχόν διεκδικητές. Ήτοι, σακούλες σούπερ-μάρκετ, ομπρέλες, τσάντες, καπέλα και πολλά άλλα ευφάνταστα και αυτοσχέδια. Βολεύτηκα όρθιος, για να φάω την πρώτη αγκωνιά στο μάτι από έναν τύπο σαν νταμάρι –1.90 ύψος τουλάχιστον 200 κιλά – που αποφάσισε να ανοίξει δρόμο μέσα από το πλήθος για να κατέβει στην επόμενη στάση. Με μια πλήρη στροφή γύρω από τον άξονά μου, κατέληξα στην αγκαλιά, στην μασχάλη συγκεκριμένα, ενός κυρίου γύρω στα 700, που θυμωμένος με επέπληξε. Οι διάλογοι δίπλα μου απολαυστικοί. Μια παρέα κοριτσιών γύρω στα 900, συζητήσουν για τη βόλτα τους μέχρι την τράπεζα με σκοπό να ελέγξουν το λογαριασμό τους.  Τα αγόρια από την άλλη είχαν άλλο προορισμό. Κάποιο ΙΚΑ για να θεωρήσουν ένα από τα 20 βιβλιάρια που κουβαλούσε ο καθένας.

Μετά από 20 ακόμα λεπτά φτάσαμε στη στάση του Μετρό.

Γύρος δεύτερος.

Από τη στάση του λεωφορείου μέχρι αυτήν του Μετρό, μεσολαβούσε ένα εμπόδιο. Μια παρέα νεαρών παιδιών με πράσινες στολές. Περνώντας κουτσαίνοντας, με πλησιάζει ένα από τα κορίτσια και με ύφος τόσο σιχαμένο που δεν περιγράφεται για λόγους αισθητικής, μου είπε κάτι για το WWF. Όταν αρνήθηκα να ακούσω τις οικολογικές μπούρδες της –περισσότερο ευγενικά από όσο της άξιζε είναι η αλήθεια- με κοίταξε με ένα ύφος, λες και είχα βγει πρωί-πρωί με δίκαννο να κυνηγήσω αρκούδες στο Σύνταγμα. Ας πάει το παλιάμπελο…

Στις 11 το πρωί, οι συρμοί του Μετρό περνούσαν με καθυστέρηση 6 λεπτών ο ένας από τον επόμενο. Με συνέπεια, οι συρμοί να είναι απίστευτα γεμάτοι. Τόσο όσο δεν περιγράφεται. Εκεί τουλάχιστον μια κοπέλα κάτω από τα 25- με ένα σκουλαρικάκι στη μύτη και πολύ γλυκιά- μου έδωσε τη θέση της βλέποντάς με σαν να γύρισα από την μάχη του Αούστερλιτς.

Άλλα 8 λεπτά μέχρι να φτάσω στο τρίτο και τελευταίο μέρος της διαδρομής. Από το Μετρό μέχρι τη στάση αυτού του λεωφορείου μεσολαβεί δρόμος περίπου 400 μέτρων. Μου πήρε περίπου 10 λεπτά να τον διαβώ. Στην στάση τα ίδια με παντού. Τέτοιος συνωστισμός μόνο στο λιμάνι της Σμύρνης. Αφού ήπια έναν χυμό πορτοκάλι, διάβασα δύο εφημερίδες και κάπνισα 4 τσιγάρα –κάνοντας τον παρακείμενο περιπτερά ιδιαίτερα ευτυχή με τις συνήθειές μου- πέρασε το λεωφορείο. Μετά από 25 λεπτά δηλαδή.

Μέσα στο λεωφορείο τώρα, η θέση που μου προσέφεραν ήταν η μοναδική ελεύθερη, παρά τον πάρα πολύ κόσμο. Αμέσως κατάλαβα ότι οι νόμοι της αγοράς λειτουργούσαν. Υπήρχε προσφορά, αλλά όχι ζήτηση. Και ο λόγος ήταν ο κύριος που καθόταν δίπλα. Μου έπιασε αμέσως την κουβέντα, λέγοντάς μου πως «για όλα φταίνε οι ξένοι και τουλάχιστον ο Χίτλερ είχε ένα σχέδιο». Τρεις αρκετά μεγαλόσωμοι κύριοι, μας κοιτούσαν με μια αγριάδα στο μάτι και κάτι έλεγαν –είμαι σίγουρος για μας- σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα –παρ’όλο που μιλώ στοιχειωδώς πέντε γλώσσες.

Αφού μας πήρε 25 λεπτά να ανεβούμε την Κηφισίας μέχρι το Μαρούσι, περπάτησα άλλα 10 λεπτά και έφτασα στο γραφείο.

Δύο ώρες και δέκα λεπτά αφότου έφυγα από το σπίτι μου…..Ψάχνω να βρω έναν λόγο για να μην αγοράσω αυτοκίνητο. Για να είμαι μόνος μου, με τον κλιματισμό μου, τη μουσική μου, η κάποιον συνεπιβάτη και να ανταλλάσσουμε πειράγματα για τους εγκλωβισμένους επιβάτες των Μ.Μ.Μ. Όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο δεν έγινε μια ενέργεια ώστε να γίνουν τα Μέσα αυτά πιο λειτουργικά και ελκυστικά, αλλά αντίθετα απαξιώθηκαν στο μέγιστο βαθμό.

Πράγματι, η σημερινή ήμερα είναι περίεργη. Ο θάνατος του τραγουδιστή Michael Jackson είναι ένα από εκείνα τα γεγονότα που δύσκολα μπορείς να χωνέψεις. Τα τραγούδια του έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές και σίγουρα ήταν πάντα πολλά βήματα μπροστά από τους συναδέλφους του. Τα βιντεοκλίπ του έχουν αφήσει εποχή, και η ερμηνεία των τραγουδιών του πανω στην σκηνή έκαναν να λιποθυμήσουν άντρες και γυναίκες στις κερκίδες.